Mrzyk, czym jest i jak się go pozbyć?
Entomolodzy swoje życie poświęcają owadom i ich badaniom. A przynajmniej swoje życie zawodowe. Wydawało by się więc, że powinni oni lubić owady. Jak najbardziej tak jest. Są jednak owady których entomologowie nie lubią, są nimi Mrzyki. Mrzyk co to jest? Mrzyki to owady, które entomologom często psują szyki niszcząc ich z trudem zgromadzone entomologiczne zbiory owadów. Również inni przyrodnicy nie pałają do nich sympatią mrzyki niszczą bowiem wypchane ptaki i futra. W Polsce gatunków mrzyków występuje dziesięć. W naszym artykule napiszemy jak wyglądają mrzyki, co jedzą mrzyki, jak przebiega zwalczanie, jak się pozbyć ich, jak je wytępić, co zrobić żeby nie mieć mrzyków jak uchronić zbiory przed mrzykami i jak uchronić zbiory przed mrzykami muzealnymi. Skórnikowate Mrzyki zaliczane są do skórnikowatych. Skórnikowate są owadami o zwartym, a czasami niemal kulistym, dobrze wysklepionym ciele. Ciała skórników często pokryte są włoskami lub szczecinkami. Zazwyczaj skórnikowate są czarne lub brązowe, rzadziej żółtawe lub czerwonawe. Płaska głowa aż po oczy wciągana jest do przedtułowia. U niemal wszystkich skórnikowatych na środku czoła znajduje się przyoczko. Jak wyglądają mrzyki? Od innych skórnikowatych mrzyki różnią się głównie pokryciem ciała. Ciała mrzyków pokryte są łuskami, a nie włoskami lub szczecinami tak jak inne gatunki skórnikowatych. Łuski te wraz z rozwojem osobnika ulegają wytarciu. Czasami mrzyki są tak wytarte, że sprawiają wrażenie nagich. Głowa mrzyków od przodu przykryta jest wyciągniętym do przodu płatem przedpiersia. W środkowej części czoła znajduje się przyoczko. Ilość segmentów czułków jest zmienna w zależności od gatunku. Jest ich od 4 do 11. Tak duża zmienność ilości czułków nie występuje u innych gatunków skórnikowatych. Ciała mrzyków są kuliste i lekko przypłaszczone. Wpływ diety mrzyków na ich rozwój Odżywiają się one trudnym do strawienia i mało pożywnym pokarmem. Prawdę mówiąc niewiele zwierząt przeżyło by na takiej diecie. Z tego powodu rozwój mrzyków jest bardzo wolny. Trwa on wiele miesięcy, a nawet lat. Warto zauważyć, że z podobną sytuacją mamy do czynienia u innych wyspecjalizowanych w spożywaniu nietypowego, trudnego do strawienia pokarmu gatunków owadów. Wiele lat trwa rozwój szkodników drewna takich jak spuszczel pospolity, czy kołatek domowy. Bardzo długi jest również rozwój karaluchów w których diecie znajdują się tak nietypowe rodzaje pożywienia jak klej, papier, książki, włosy, martwe owady i płatki skóry. W przeciwieństwie do nich owady odżywiające się łatwiejszym do strawienia pokarmem rozwijają się dużo szybciej. Na przykład muszki owocowe, które odżywiają się drożdżami, które żyją na powierzchni gnijących owoców mogą rozmnażać się po upływie kilku godzin od przeobrażenia się, a cały ich rozwój trwa od jednego do dwóch tygodni. Bardzo szybki jest rozwój zwykłych much, które także preferują łatwe do strawienia pokarmy. Jak wygląda rozwój mrzyków Podczas swojego rozwoju larwy mrzyków wielokrotnie, bo od 5 do nawet 16 razy przechodzą przeobrażenie. Stadium poczwarki trwa od jednego do trzech tygodni. Są one poważnymi szkodnikami powodującymi duże straty, choć ze względu na specyficzną dietę tych zwierząt większość ludzi nigdy nie miała z nimi nigdy do czynienia. W domach prywatnych mrzyki zazwyczaj nie są tak poważnym zagrożeniem. Zwalczanie mrzyków Walka z mrzykami polega głównie na konstruowaniu szczelnych gablot i pojemników na zbiory w taki sposób, aby były one całkowicie niedostępne dla mrzyków. Jeśli owady żerują w przedmiotach mogą być zwalczane metodą fumigacji beztlenowej. W takim przypadku porażone przez mrzyki przedmioty umieszczane są wewnątrz szczelnej folii z której przy pomocy specjalnych urządzeń znanych jako generatory azotu usuwany jest tlen. W powstałej w ten sposób atmosferze mrzyki giną ponieważ nie mogą oddychać. Przyjrzyjmy się bliżej najczęściej występującym gatunkom mrzyków. Mrzyk muzealny Mrzyk muzealny (Anthrenus museorum) to owad zaliczany do rodziny skórnikowatych. W Polsce mrzyki muzealne występują bardzo powszechnie. Mrzyki muzealne są niewielkimi owadami mającymi zaledwie od 2,2 do 3,6 milimetra długości. Ciało mrzyków muzealnych jest brązowe, ale pokrywy poprzecznie poprzecinane są białymi pasami. Białe są również brzegi przedplecza mrzyków muzealnych. Ośmioczłonowe czułki mrzyka muzealnego zakończone są dwuczłonową buławką. Larwy są żółte z wyjątkiem części grzbietowej, która jest brązowa. Ciało larw mrzyka muzealnego gęsto pokryte jest włosami. Czułki mrzyka muzealnego złożone są z ośmiu segmentów. Odwłok mrzyka muzealnego zakończony jest trzema pęczkami włosów o złotym kolorze. Larwy mrzyka muzealnego są większe od osobników dorosłych, ale i one mają jedynie do 4,5 milimetra długości. Mrzyk muzealny jest owadem szeroko rozpowszechnionym. Pojawia się w wielu rejonach Europy oraz Bliskiego i Dalekiego Wschodu. Dorosłe mrzyki muzealne odżywiają się głównie nektarem oraz pyłkiem. Wśród owadów mrzyk muzealny jest najpoważniejszym szkodnikiem zbiorów. Szczególnie duże straty mrzyk muzealny powoduje w zbiorach entomologicznych, księgozbiorach i wypchanych zwierzętach. Poza muzeami owad ten często spotykany jest w domach w których niszczy tkaniny zwłaszcza wełniane i futra. O obecności mrzyka muzealnika w danym miejscu świadczy drobny brązowy pył, który znaleźć można tam, gdzie się pojawia. Uszkadzanie wymienionych obiektów przez mrzyki muzealne możliwe jest dzięki silnym narządom gębowym typu gryzącego w które wyposażone są ciała mrzyków. Grzbietowa strona ciała tych owadów pokryta jest białymi łuseczkami. Mrzyki muzealne mają dwie pary skrzydeł z których przednie są twarde i skórzaste, a tylne błoniaste. Mrzyki muzealne rozmnażają się w miejscach w których nie są niepokojone przez ludzi na przykład dookoła boazerii i pod wykładzinami. Ilość jaj składanych przez samice mrzyków muzealnych jest dość niewielka jak na owady. Składają one ich od 20 do 50. Jaja te mają 0,5 milimetra długości. Składanie jaj przez samice mrzyka muzealnego trwa dwa tygodnie. Najczęściej samica mrzyka muzealnego składa jaja w miejscach obfitujących w odpowiedni dla larw pokarm. Po upływie 14-30 dni z jaj wykluwają się larwy mrzyka muzealnego. Larwy mrzyka muzealnego instynktownie unikają światła. Podobnie jak jest to w przypadku wielu innych owadów takich jak na przykład karaluchy, kołatek domowy czy spuszczel pospolity długość życia mrzyków muzealnych uzależniona jest od tego, jakie warunki panują w miejscu w którym żyją mrzyki muzealne. Czynników wpływających na długość życia mrzyków muzealnik jest wiele, ale najważniejsze z nich to ilość dostępnego pożywienia, temperatura oraz wilgotność. Poza budynkami mrzyki muzealne rozwijają się w gniazdach pszczół, ptaków oraz pająków, ale rozwój mrzyków muzealnych w środowisku nie synantropijnym zanotowany został tylko w niektórych spośród państw w których występuje ten owad. Długość stadium poczwarki mrzyka muzealnego również podlega sporym wahaniom. Trwa ono od półtora do czterech tygodni w zależności od temperatury panującej w danym miejscu. Życie osobników dorosłych mrzyków muzealnych jest dość krótkie. Trwa ono 14 -40 dni. Mrzyk dziewannowiec Kolejnym gatunkiem mrzyka jest mrzyk dziewannowiec (Anthrenus verbasci) znany również jako mrzyk gabinetowy. Rozmiarami przypomina
